به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از اطلاعات آنلاین، ۲۹ اردیبهشت ۱۳۴۷ روز اولین قهرمانی ایران در فوتبال آسیا در یک بازی خاطرهانگیر در ورزشگاه امجدیه تهران است. تیم ملی فوتبال ایران، در چهارمین دوره جام ملتهای آسیا، در ورزشگاه باشکوه امجدیه (شهید شیرودی) میزبان این بازیها بود و با درخشش ستارههایش، بعد از پیروزی برابر اسرائیل در بازی سرنوشت، برای اولین بار جام قهرمانی را بالای سر برد.
هدایت تیم ملی ایران در این بازیها به عهده سرهنگ محمود بیاتی و ستارههای بزرگ و نامداری مثل عزیر اصلی، حسن حبیبی، محراب شاهرخی، مهدی لواسانی، پرویز قلیچخانی، علی جباری، فریدون معینی، هماین بهزادی، جلال طالبی، حسین کلانی و اصغر شرفی در آن بازی میکردند. فوتبال ایران که تازه در سطح اول قاره آسیا مطرح شده بود، کار سختی برای کسب این قهرمانی داشت و پیش از اینکه به بازی آخر با اسرائیل برسد، از سد تیمهای مدعی آن دوره فوتبال آسیا یعنی هنگکنگ، برمه، و تایوان (در آن زمان به عنوان جمهوری چین، نماینده رسمی کشور چین در مجامع بینالمللی) گذشته بود. بعد از این مسابقهها، کار قهرمانی، به بازی آخر با اسرائیل کشید. شرایط طوری بود که ایران با یک تساوی هم قهرمان میشد اما اسرائیل، فقط با برد میتوانست از عنوان خود دفاع کند.
شوت تاریخی قلیچخانی برای قهرمانی تاریخی
اسرائیل فشار زیادی روی دروازه ایران وارد کرد و در ابتدای نیمه دوم، گل برتری را زد. ایران بعد از این گل دهنفره شد اما تعویضهای تیم، ازجمله ورود همایون بهزادی به جای اصغر شرفی، ورق را برگرداند. در ادامه اسرائیل هم دهنفره شد تا اینکه همایون بهزادی، چهارمین گل خود را در این بازیها به ثمر رساند. ضربه او از روی خط برگشت داده شد و تنها بعد از دخالت کمکداور بازی، توپ گل اعلام شد. اعتراض شدید اسرائیلیها را در ادامه، شوت تاریخی پروز قلیچخانی خاموش کرد. در حالی که ایران با تساوی هم قهرمانی میشد، او گل دوم را بعد از دریبل زدن چند بازیکن حریف و با یک ضربه سرکش به ثمر رساند تا ایران اولین قهرمانی از هتتریک متوالی قهرمانیهایش را در آسیا شروع کند. شعف و شادی مردم از این برد چنان بود که تهران پیش از آن چنین چیزی به خود ندیده بود و آنطور که اطلاعات تیتر کرد، پایتخت تمام شب را «بیدار ماند و پیروزی قهرمانان ملی را جشن گرفت».
این بازی، نقطه عطفی