به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فرادید، چهگوارا در آرژانتین به دنیا آمد و از یک دانشجوی پزشکی به یک انقلابی مارکسیست تبدیل شد. سفرهای او در آمریکای جنوبی چشمش را به فقر، گرسنگی و بیماری باز کرد و همین تجربهها باورهایش را شکل داد. او شاهد آن بود که چگونه سرمایهداری به زعم او آمریکای لاتین را استثمار میکند و همین احساس بیعدالتی او را به سمت تغییر سوق داد.
در گواتمالا، او از اصلاحات اجتماعی رئیسجمهور خاکوبو آربنس حمایت کرد؛ اما وقتی دولت آربنس با کمک CIA برای منافع شرکت «یونایتد فروت» سرنگون شد، تفکر سیاسی گوارا بهطور قطعی به سمت انقلاب رفت.
آشنایی با فیدل کاسترو و آغاز مبارزه مسلحانه
در مکزیکوسیتی بود که با رائول و فیدل کاسترو آشنا شد. او به جنبش «۲۶ ژوئیه» پیوست و سوار بر قایق گرانما راهی کوبا شد تا حکومت باتیستای مورد حمایت آمریکا را سرنگون کند.
در کوبا خیلی زود جایگاهش را پیدا کرد. به مقام دوم فرماندهی رسید و در مبارزه دو ساله چریکی نقشی اساسی داشت. پس از پیروزی انقلاب، او نه فقط نماد مقاومت مسلحانه، بلکه یکی از سازندگان دولت جدید شد.
نقشهای مختلف پس از انقلاب
پس از پیروزی انقلاب کوبا، چهگوارا مسئولیتهای گستردهای برعهده گرفت: از بررسی پروندهها در دادگاههای انقلابی و اصلاحات ارضی گرفته تا وزارت صنایع. او در رهبری کارزار بزرگ سوادآموزی نقش داشت، رئیس بانک ملی شد، آموزش نیروهای نظامی را هدایت کرد و به عنوان دیپلمات، کوبا را در خارج از کشور نمایندگی کرد.
او در آموزش نیروهایی نقش داشت که حمله خلیج خوکها را دفع کردند و در مذاکرات مربوط به استقرار موشکهای هستهای شوروی در کوبا حضور داشت؛ تصمیمی که بحران موشکی کوبا را شکل داد.
نویسنده، نظریهپرداز و منتقد امپریالیسم
گوارا علاوه بر سیاست و جنگ، نویسندهای فعال بود. کتابی مهم درباره جنگ چریکی نوشت و خاطرات سفر موتورسیکلتیاش نیز تاثیری گسترده گذاشت. او در نوشتههایش وابستگی اقتصادی و عقبماندگی جهان سوم را نتیجه امپریالیسم، نواستعمار و سرمایهداری انحصاری میدانست. از نظر او تنها راه تغییر، انقلاب جهانی و همبستگی پرولتاریا بود.