به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پس از وقفهای ششساله، فیلم سینمایی «آن دیگری» بالاخره به اکران عمومی رسید؛ اثری که به موضوع حساس و کمتر پرداختشده هویت جنسیتی میپردازد و مسیر تولید پرچالش آن، از شکلگیری ایده اولیه تا مواجهه با محدودیتها و ممیزیها، نشان از پشتکار سازندگانش دارد. پارسا حسینی، نویسنده فیلمنامه و هنرمندی با پیشینه ادبی و موسیقایی، در گفتوگو با خبرآنلاین، از چگونگی شکلگیری ایده فیلم، دشواریهای نوشتن نسخه اولیه تنها در دو هفته، و تغییرات مداومی که در طول تولید و حتی پس از دریافت مجوزها بر اثر اعمال شد، سخن گفته است. او همچنین درباره تفاوت نسخه جشنوارهای و اکران شده، حذف بخشهایی از فیلم و تأثیر آن بر روایت اصلی، و انتخاب سینما به عنوان رسانهای سریع و مؤثر برای انتقال دغدغههای اجتماعی به مخاطب توضیح داده است. حسینی میگوید که حتی با محدودیتها، میتوان داستانی انسانی و بدون قضاوت از زندگی افرادی با هویت جنسیتی متفاوت روایت کرد و ارتباط صادقانهای با مخاطبان برقرار کرد. در ادامه گفتوگوی خبرآنلاین را به پارسا حسینی میخوانید:
فیلم سینمایی «آن دیگری» محصول سال ۱۳۹۸ است؛ چه شد که بعد از ۶ سال به اکران رسید و اصلاً ایده نگارش این فیلمنامه از کجا آمد؟
بله، فیلم سال ۹۸ ساخته شد و امسال پس از ۶ سال اکران شد. من پیش از این چند فیلمنامه با مضامین اجتماعی نوشته بودم. با آقای امیر توکلی که آن زمان بیشتر در فضای فیلم کوتاه فعال بودند، درباره این متنها صحبت میکردیم. اما چون فیلمنامههای من پرهزینه بودند و ما هم به عنوان هنرمند مستقل به بودجههای کلان دسترسی نداشتیم، آن طرحها یکییکی کنار رفتند. در نهایت، آقای توکلی ایدهای را مطرح کرد که مسئله برخی از دوستان سینمایی ما هم بود. ایشان پیشنهاد داد روی این موضوع کار کنیم و من هم چون دغدغه طرح مسائل اجتماعی در این سطح را داشتم، موافقت کردم. ایده اولیه از آقای توکلی بود و من آن را پرداخت کردم و قصه یک زندگی را از دل آن بیرون کشیدم.
پس شما فیلمنامههایی داشتید که به نتیجه نرسیدند، اما همکاری با امیر توکلی را ادامه دادید؟
دقیقاً. امیر دغدغههای اجتماعی مشابهی داشت و ما همفکر بودیم. مثلاً فیلمنامهای درباره زندگی دختران نسل امروز داشتم که به خاطر شرایط مالی سنگین به تولید نرسید. اما این ایده جدید چون مورد موافقت هر دو ما بود، روی میز آمد و از یک طرح کوتاه به یک فیلمنامه بلند تبدیل و ساخته شد.
سوژه فیلم درباره افرادی است که هویت جنسیتی متفاوتی برای خود قائلند و برای تثبیت آن تلاش میکنند. نوشتن درباره این موضوع حساس با چه چالشهایی روبرو بود؟
ما زمان بسیار کوتاهی داشتیم. به دلیل بودجه محدود، کار باید خیلی «جمعوجور» نوشته و سریع ساخته میشد. نسخه اولیه فیلمنامه را تنها در دو هفته نوشتم. از هفته دوم، پرداخت متن و گفتگو با کارگردان برای تبدیل کلمات به تصویر آغاز شد. جالب است بدانید که بخشهایی از پرداخت فیلمنامه همزمان با فیلمبرداری پیش رفت؛ یعنی برخی صحنهها به دلایل تولیدی یا محدودیتهای بازیگران حذف میشد، دیالوگها برای روانتر شدن تغییر میکرد و زبان تند و تیز اثر، کمی نرمتر میشد تا در نهایت به بیانی ساده و بدون قضاوت از یک زندگی برسیم. هدف ما در «آن دیگری» این بود که کاراکترها به سمتی بروند که کسی دیگری را قضاوت نکند.
اشاره کردید که متن در طول مسیر و بر اساس ظرفیتها تغییر کرد؛ این تغییرات ناشی از نگاه تهیه کننده بود یا چهارچوبهای نظارتی؟
تغییرات چندین وجه داشت. بخشی از آن طبیعی بود؛ مثلاً وقتی بازیگر انتخاب میشود، نویسنده بر اساس توانایی و بیان او دیالو