وقتی خبر، جنگ را به خانه می‌آورد

در این روزها، تهدید علیه ایران تنها موشک و بیانیه و تیترهای درشت نیست؛ بخش مهم‌تری از آن، آرام و نامرئی، وارد ذهن مردم می‌شود؛ اضطراب جای تحلیل،خشم جای خرد و ناامیدی آرام‌آرام به عادت تبدیل می‌شود.

رولف دوبلی وقتی می‌گوید «پی‌گیر اخبار نباشید» منظورش بی‌مسئولیتی یا بی‌تفاوتی نیست. او از مدیریت ورودی ذهن حرف می‌زند.از این‌که اگر هر روز، هر ساعت، ذهن‌مان را در معرض تهدید و ترس قرار دهیم،نباید انتظار تصمیم‌های عاقلانه، رفتارهای متعادل یا امیدِ جمعی داشته باشیم.

جامعه‌ای که دائماً در حالت هشدار نگه داشته شود،خسته می‌شود؛و جامعه‌ خسته، حتی اگر حق با او باشد،توان دفاع از حقش را از دست می‌دهد.

امروز در میان این همه فشار و تهدید،بزرگ‌ترین مسئولیت ما شاید این باشد که نگذاریم جنگ، قبل از مرزها، در ذهن‌مان پیروز شود؛این‌ که بدانیم چه زمانی خبر بخوانیم و چه زمانی خبر را ببندیم.

چه زمانی تحلیل کنیم و چه زمانی به زندگی برگردیم.به خانواده، به کارو به مهربانی‌های کوچکِ روزمره.

نگه‌داشتنِ روان سالم،نه فرار از واقعیت است و نه ساده‌لوحی بلکه نوعی مقاومت هوشمندانه است.

ملتی که آرامشِ درونی‌اش را حفظ کند،کمتر فریب می‌خورد،کمتر می‌ترسد و دیرتر می‌شکند.

شاید امروز در میان همه‌ تهدیدها،این مهم‌ترین انتخاب ما باشد: این‌که اجازه ندهیم ترس، روایتِ غالب زندگی‌مان شود.

*پژوهشگر دکترای ارتباطات