سوریان: من می دانم بهداد سلیمی چه می کشد/ رویایم رکورد موحد و مدوید است/ با بنا هم باختیم اما او نعمت است

در حقیقت من درخانواده ای ورزشی بزرگ شدم و تجربه کسب افتخار را از نزدیک لمس کرده بودم.همچنین در محله ای بزرگ شدم که قهرمانان بزرگی مثل علیرضا دبیر، هادی ساعی و خیلی های دیگر را با چشمانم می دیدم. شور و شوق مردم برای افتخارآفرینی این قهرمانان باعث شد که با انگیزه و صبر بیشتر این کار را دنبال کنم. با تمام وجود دوست داشتم کارم را ادامه بدهم و خیلی هم برای آن زحمت کشیدم، فراز و نشیب زیادی را تحمل کردم. خوشبختانه در این مسیر اشخاصی در کنارم قرار گرفتند که خیلی خوب از تجربیاتشان استفاده کردم. مثلا آقای بنا یا آقای زارع که از کودکی افتخار شاگردی ایشان را داشتم. همه اینها باعث شد که این مسیر را بهتر طی کنم. خیلی از مواقع هم دلسرد شدم و تصوری برایم ایجاد می شد که دیگر نمی توانم. اما تلاش های خودم و دلگرمی هایی که بزرگتر ها به من می دادند باعث شد که نتیجه بگیرم.

چین برای من خوش یمن هم بوده. من مدال طلا مسابقات قهرمانی جهان 2006 را در چین گرفتم و روند مدال آوری ام از همان جا آغاز شد. فقط در دو دوره از مسابفات در چین ناکام بودم که یکی از آنها گوانجو بود. در مسابقات گوانجو هم علیرغم میل باطنی ام شرکت کردم و فقط به خاطر درخواست برخی از عزیزان بود که بچه ها را تنها نگذاشتم که متاسفانه برای خودم نتیجه عکس داشت. بعد از آن هم المپیک پکن بود که آن هم شرایط خاص خودش را داشت و در واقع خودم بزرگترین مقصر ناکامی در آنجا بودم.

هر کسی به نوعی این مسئله را مطرح می کند. شاید اگر حمید سوریان در المپیک لندن هم نتیجه نمی گرفت، آنقدر امید نوروزی و قاسم رضایی توانمند بودند که من شکی به کسب مدال آنها نداشتم. برعکس این قضیه شرایط تیمی ما در المپیک پکن به گونه ای بود که اگر حمید سوریان بر حسب اتفاق مدال می گرفت دیگران نمی توانستند. این ها واقعیت هایی است که نباید آنها را با احساسات ادغام کنیم. متاسفانه شرایط تیمی در آن زمان به گونه ای رقم خورد که نتیجه ای حاصل نشود. اما خوشبختانه در المپیک لندن روحیه ای به تیم تزریق شد.

من یک چیزی را به شما بگویم. آقای بنا شخصیتی است که باید برا ورزش کشور حفظ شود چرا که با تمام وجودش برای این کار زحمت کشید اما اگر آقای بنا در المپیک پکن هم حضور داشت نمی توانست کمکی به من بکند. دلیل آن هم این است که حمید سوریان ناآماده بود. حمید سوریان در گوانجو با محمد بنا شکست خورد پس اینها را نمی توان ملاک قرار داد. فاصله شدن و نشدن از نظر من به اندازه یک تار مو است اگر در کشتی اول من در المپیک لندن آن اتفاقات نمی افتاد در حال حاضر حمید سوریان نفر بیستم المپیک بود. اتفاقات طوری رقم خورد که من توانستم مدال طلا را به دست آورم. خیلی از اشخاص هستند که لیاقت کسب مدال المپیک را دارند اما به دلیل غفلت های لحظه ای یا حتی ناداوری به آن دست پیدا نمی کنند. بنابراین علاوه بر زحمت و تلاش، محبت خدا است که شما را به خواسته ات می رساند. همانطور که من در المپیک پکن مدال نگرفتم و از این موضوع خوشحال هستم، چرا که طلا المپیک شرایط یک جوان 23 ساله را کاملا تغییر می دهد. شاید زمان مناسبی نبود و من به پختگی لازم نمی رسیدم و در زندگی شخصی خودم هم دچار مشکل می شدم. در آن زمان مصلحت به این بود که حمید سوریان به مدال دست پیدا نکند و برای من شرایطی را به وجود آورد که بدانم برای رسیدن به یک هدف باید تلاش بیشتری کرد.

برای اولین بار است که من این حرف را می شنوم. من هیچ زمان این حرف را نزدم، نه بعد از شکست ونه بعد از پیروزی. هر زمان سوالی درمورد آینده از من پرسیده می شود می گویم نمی دانم. دلیلش این است که آن لحظه نمی توانم تصمیم بگیرم. در شرایطی که شکست خورده باشی ناراحتی و اگر هم مدال گرفته باشی خوشحالی. آن لحظه زمان مناسبی برای تصمیم گیری نیست.