استادی که جامعیت علمی او، گروه‌های متعددی را مجذوب می کرد

عضو هیات امنای دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم در مطلب خود نوشته است:
« نامِ «امام جمعه» لقبی بود که از نیاکان‌اش چونان بوی عطرِ سیب بر او مانده بود. یکی پس از دیگری آمده بودند تا شاهدی باشند بر او و برای او! آخرین‌شان، پدرش «سید محمود» بود. او که دانش را در بند خویش داشت و فضیلت را جوهر وجودش نهاد و در عصر سکوت سرد و دورانِ یخ‌زده استبدادِ پهلوی، مقتدائی برای فرزند شد تا از نوای او، نه تنها حکمت و عرفان و فقه و تفسیر بنوشد که از او، رسم و راهِ زندگی کردن بیاموزد. چهار ساله بود که پدرش از مجلس موسسان آمده بود و درمجلسِ تغییر سلطنتِ رضاخان قلدر، رای ناداده مجلس را ترک کرده بود و او در دوران کودکانه (و بعد‌ها نیز) به پدری می‌بالید که از معدود کسان بود که در آن برهه‌ی تلخ و سرد، بر مسوولیت خویش ایستاده بود و به تهدید و تطمیع و یا در معامله‌ی جان و نان، شرفِ خویش را به تاراج نداد....»
عضو وبلاگ نخبگان خبرآنلاین درباره «پرده دوم» زندگی آیت الله حسینی زنجانی می نویسد:
« در سالیانِ قیامِ امام و روحانیت، در سال‌های 42، یکی از ارکان روحانی آن نهضت شد. به آن سان که در حبسِ علمای بلاد در آن قیام، از جمله‌ی زندانیان بود و مدت زمانی را با بزرگانی چونان آیات و اساتید: فلسفی، شهید مطهری و ... در زندان گذرانید.»
این پژوهشگر و محقق دینی درباره «پرده آخر» زندگی استاد فقید می نویسد:
«... از سال 1351، در مجاورت امامِ دانش و مهربانی زیست تا 24 اردیبهشت سال 1392 (2 رجب 1434) که در روز شهادتِ امام هادی(ع) در این تربت سر بر خاک گذارد و رو به افلاک نهاد. در این 40 ساله‌ی حضور، طعم و عطر این عالم روحانی، در مشهد الرضا (ع) پیچید و چه بسیار دل‌ها را واله و شیدای خود ساخت. او از باغِ گلرنگ اخلاق و فضائل، برگ‌ها و رنگ‌ها چیده بود و بوستان پر الوانی را از خود به نمایش می‌آورد. جامعیت علمی او، گروه‌های متعددی را مجذوب و گاه مرعوب می‌کرد...»
برای خواندن متن کامل این مطلب، لطفا اینجا را کلیک کنید.