خشکیدن زاینده‌رود روح جمعی مردم اصفهان را از شادمانی تهی کرد

 مجید صدیقی تهیه‌کننده فیلم «پلی بر رودخانه خشک» خشکی زاینده‌رود را از دو منظر موجب آزردگی خواند: نخست از جنبه عَرْضی؛ یعنی بهره‌مندی و انتفاع مردم از پویایی و زایندگی آب و دوم از جنبه عُرْضیِ روانی؛ یعنی در پیوند با درون، نهاد و فطرت مردم.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل روابط‌عمومی گروه سینمایی هنروتجربه، نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی «پلی بر رودخانه خشک»  با حضور احسان اکلیلی کارگردان، مجید صدیقی تهیه‌کننده، رهبر قنبری منتقد مهمان و با اجرای رستم ایران‌نژاد توسط گروه سینمایی هنروتجربه سه‌شنبه ۴ شهریورماه در پردیس سینمایی چارسو برگزار شد.

رستم ایران‌نژاد مجری و کارشناس نشست گفت: «در این فیلم با داستان زنی مواجه می‌شویم که یک فرزند دارد و درعین‌حال باردار است. در ادامه مشخص می‌شود که همسر خود را از دست‌داده و معامله‌ای برای امرار معاش یا شاید حفظ ظاهر و آبرو، چنان‌که میان کاراکترها درباره آن گفت‌وگو می‌شود، صورت می‌گیرد. از سوی دیگر، اگر به سراغ اسطوره‌شناسی برویم، «سرزمین خشک و لم‌یزرع» و بارش که نشانه‌ای از زندگی است و زمین که قرار است زایش را در خود بپروراند.» 

احسان اکلیلی کارگردان فیلم نیز گفت: «یکی از نکات مهم برای من امیدبخشی در پایان  فیلم بود. در بسیاری از فیلم‌های ما، این عنصر بسیار کم‌رنگ است. اما در این اثر، هرچند قصه تلخ است، روند شکل‌گیری روایت و پله به پله پیش رفتن داستان، سرانجام به یک فضای امیدبخش منتهی می‌شود و مخاطب را بااحساس رضایت و حال خوب از پایان فیلم مواجه می‌کند.»

او ادامه داد: «هدف فیلم پرداختن به مسائل انسانی و اجتماعی است و نه بازی‌های جناحی یا سیاسی. به همین دلیل، تصمیم گرفته شد تمرکز بر جغرافیای دقیق فیلم و تعیین مکان مشخص نباشد؛ تنها مفهومی از رودخانه‌ای خشک ارائه شده است که می‌تواند در هر نقطه‌ای از دنیا اتفاق بیفتد. خشکی این رودخانه یکی از تبعات بسیاری است که در داستان موردتوجه قرار گرفته و روایت به طور لایه‌ای شکل می‌گیرد.» 

 اکلیلی افزود: «تمام تلاش گروه این بود که با امکانات و بضاعتی که داشتند، اثری قابل‌دفاع تولید کنند و تجربه ویژه‌ای برای تماشاگران فراهم شود. گرچه محدودیت‌ها و چالش‌های زیادی وجود داشت، از جمله ممانعت‌های اولیه برای ورود به بیمارستان، اما ذوق و سلیقه اعضای تیم در تمامی پست‌ها و مراحل تولید، کمک کرد تا اثر به شکلی موفق شکل گیرد.» 

 مجید صدیقی تهیه‌کننده فیلم نیز گفت: «ماجرای تولید در حوزه سینمای مستقل، ماجرایی دشوار و پرچالش است. هنگامی که چشم‌انداز روشنی برای بازگشت سرمایه وجود ندارد و قرار است قصه‌ای تولید شود که اساساً دغدغه‌مند و دردمند است، طبیعتاً مسیرهای هموار برای تأمین سرمایه فراهم نیست. باید توجه داشت که ستون خیمه و مهم‌ترین عامل در تعیین ساخته‌شدن یا نشدن یک فیلم، همین مسئله سرمایه است. قالب و ساختار مسائل مالی و اقتصادی به‌گونه‌ای است که اگر نتوان یک سرمایه‌گذار یا حامی مالی را با چشم‌انداز و ویژنی امیدبخش و امیدآفرین برای بازگشت سرمایه قانع کرد، اساساً هر پروژه‌ای در هر قالبی که بخواهد تولید شود با مشکلات متعدد مواجه خواهد شد.» 

 او با اشاره به  نقش و عنصر آب در این فیلم گفت: «هنگامی که ذات، نهاد و بطن یک جامعه از زایایی، پویایی و تحرک تهی شود و به‌نوعی سترونی مبتلا گردد، اتفاقی بسیار هولناک رخ می‌دهد. بحران آب در اصفهان سال‌هاست که مسئله و دغدغه مردم این دیار است. کشاورزان، بیشترین آسیب و رنج را از این خشکسالی متحمل شده‌اند. آنان بارها برای احقاق حقوق خود اقداماتی انجام داده‌اند، اما متأسفانه پاسخ درخوری دریافت نکرده‌اند.» 

 صدیقی افزود: «خشکی رودخانه اصفهان از دو منظر جامعه را آزرده ساخته است: نخست از جنبه عَرْضی؛ یعنی بهره‌مندی و انتفاع مردم از پویایی و زایندگی آب. حضور آب، برکات بسیاری برای مردم اصفهان داشته است؛ چه در معیشت و چه در صنعت گردشگری، اعم از گردشگران داخلی یا خارجی. این خشکسالی به طور مستقیم معیشت مردم و اقتصاد گردشگری شهر را تحت‌تأثیر قرار داده است. دوم از جنبه عُرْضیِ روانی؛ یعنی در پیوند با درون، نهاد و فطرت مردم. خشکیدن زاینده‌رود روح جمعی مردم اصفه