به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، از همان بعد از ظهر روز ۲۱ بهمن که خیابان جام جم، از ونک تا محمودیه، در قرق زنجیره جوانان انقلابی دست در دست کارمندان اعتصابی سازمان رادیو تلویزیون درآمد و تلویزیون بالاخره به دست انقلابیون فتح شد، طنین سرود «ای ایران، ای مرز پرگهر» سروده حسین گلگلاب و ساخته محمد خالقی (اجراشده با صدای بنان – دهه ۲۰) تمام فضای خیابانهای آن منطقه را فرا گرفت. «ای ایران» صدای پیروزی مردم ایران در آن روز بود، سرودی که کمتر از دو ماه بعد از اوج به حضیض انقلابیون افتاد و پخشش از رادیو تلویزیون ممنوع شد؛ چراکه گفته میشد از آن پرستش خاک مستفاد میشود و این پرستش میتواند شبیه بتپرستی باشد!
مجله فردوسی در تاریخ سوم اردیبهشت ۱۳۵۸ در صفحه «ماوقع» در انتقاد به این تصمیم نوشت:
«اخیرا سرود ای ایران را از آرم رادیو و تلویزیون برداشته و انداختهاند تو انبار. شنیدیم ایراد به آن قسمتی از سرود است که میگوید: ای... جان من فدای خاک پاک میهنم و اینکه در راه تو، کی ارزشی دارد این جان ما که گویا توجیه به پرستش خاک شده است که گناه کبیره است، چیزی شبیه پرستش بت؟!
معلوم نیست اگر قرار باشد ایرانی فکر و ذکرش حفظ حدود و ثغور کشورش ایران نباشد و در موقع دفاع از سرزمینش جان برایش ارزشی نداشته باشد و آن را در راه میهن فدا نکند، پس دیگر جان مبارکش را میخواهد چکار کند؟»
سرود «ای ایران» مطلقا طاغوتی نیست
حدود شش ماه پس از این انتقاد، هنوز پخش سرود «ای ایران» از رادیو تلویزیون ایران ممنوع بود؛ با این حال همچنان به عنوان سرودی ملی میهنی توسط برخی گروههای سیاسی به وفور استفاده میشد، مجله «جوانان امروز» به تاریخ ۲۱ آبان ۱۳۵۸ در مقدمه گزارشی که درباره چگونگی خلق این سرود نوشته بود درباره بازار داغ آن در دهمین ماه پیروزی انقلاب نوشت:
«سرود غرورانگیز و پراحساس ای ایران که مدتهاست دیگر از رادیو تلویزیون ایران پخش نمیشود، این روزها در محافل سیاسی و ملی جاذبه تازهای پیدا کرده و نوار آن در بازار طالبان جدیدی یافته است.»
این گزارش در ادامه درباره چگونگی پیدایش این سرود روایت جالبی از بنان، نخستین خواننده آن آورد. بنان روایت کرده بود که:
«آهنگ سرود ای ایران را که از طنین غرورانگیز خاصی برخوردار است در سال ۱۳۲۰ مرحوم روحالله خالقی موسیقیشناس و آهنگساز برجسته معاصر ساخته است. استاد خالقی برای من تعریف کرد که:
- یک روز توی حیاط خانهام قدم میزدم و داشتم آهنگهای خودم را زیر لب زمزمه میکردم که ناگهان به این فکر افتادم که در مایههای اصفهان و ماهور سرودهای ملی ساخته شده، اما در مایه شور چنین کاری نشده. همان روز تصمیم گرفتم در این مایه سرودی بسازم که به عنوان یک یادگار درخشان از من باقی بماند. در همان حال و ذوقی که داشتم آهنگ «ای ایران» را پرداختم و بلافاصله رفتم سراغ دوست فاضل و دانشمندم دکتر حسین گل گلاب استاد ممتاز دانشگاه تهران و از ایشان خواهش کردم شعری روی آهنگ من بسازد. اس