به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، غلامحسین ساعدی در یادداشتی بلند و صریح که در روزهای پایانی عمر دولت شاپور بختیار منتشر شد، این دولت را ادامهی همان ساختار فرسوده و سرکوبگر دولتهای پیشین دانست؛ دولتی که به باور او تفاوت ماهویای با کابینههای ازهاری و شریفامامی نداشت و قادر به پاسخگویی به مطالبات انقلابی جامعه نبود.
ساعدی تأکید کرد که صدور فرمانها، مصاحبههای تهدیدآمیز، تکیه بر خشونت نظامیان و سرکوب مطبوعات، نهتنها گره بحران را نگشود، بلکه مشروعیت دولت را بیش از پیش فرسوده کرد. او نوشت مردم ایران بهدرستی خواستار سقوط دولتی بودند که منافع واقعی آن در خدمت سلطنت و حامیان خارجیاش تعریف میشد، نه در پیوند با خواست آزادیخواهانه جامعه.
نویسنده، ادعای بختیار درباره هدایت کشور به «سوسیالدموکراسی» و اصلاح قانون اساسی را فاقد اعتبار دانست و یادآور شد که مردم دیگر به انگیزهها و وعدههای چنین دولتی اعتنایی نداشتند. از نگاه ساعدی، لحن بختیار در مقام نخستوزیر آمرانه، لجوجانه و توهینآمیز بود و یادآور شیوه سخن گفتن نخستوزیران پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲.
ساعدی، بختیار را متهم کرد که با نسبت دادن همه اختیارات به خود، اما واگذاری مسئولیت کشتارها به «دیگران»، کوشید رژیم و نیروهای نظامی را تبرئه کند. تعطیلی فرودگاهها در آستانه بازگشت آیتالله خمینی، تهدیدهای ضمنی درباره امنیت او و بازداشت شبانه روزنامهنگاران، از نظر ساعدی نشانه هراس دولت از آگاهی عمومی و نقش افشاگرانه مطبوعات بود.
متن کامل این یادداشت را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما