به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در آذرماه ۱۳۴۹ و همزمان با سیزدهمین سالگرد درگذشت ابوالحسن صبا، استاد برجسته موسیقی ایرانی، مراسمی با حضور چهرههای شاخص موسیقی آن دوره برگزار شد. در حاشیه این مراسم، خبرنگار مجله «سپید و سیاه» گفتوگویی صمیمی با غزاله صبا، دختر ابوالحسن صبا، انجام داد؛ گفتوگویی که روایتی انسانی و عمیق از زندگی، منش و اندیشههای این موسیقیدان بزرگ ارائه میدهد.
غزاله صبا در این گفتوگو از رابطه نزدیک خود با پدر سخن میگوید. او که در ۲۲ سالگی پدرش را از دست داده، بخش مهمی از کودکیاش را در کنار او گذرانده و سپس برای تحصیل به فرانسه رفته است. صبا با نگاهی روشنفکرانه، دخترش را در انتخاب مسیر هنری آزاد گذاشت و همین نگاه، از شخصیت فرهنگی و چندبعدی او حکایت دارد؛ هنرمندی که نهتنها موسیقیدان، بلکه نقاش و شعرشناس بزرگی بود و دیوانهای کلاسیک فارسی را از حفظ میدانست.
به روایت دخترش، ابوالحسن صبا روحیهای حساس، ساده و درونگرا داشت و در عین حال، عشقی عمیق به سفر و شناخت موسیقی نواحی ایران در وجودش موج میزد. او سالها شهر به شهر و روستا به روستا گشت و موسیقی بومی، بهویژه موسیقی عشایری، را گردآوری کرد؛ تجربهای که الهامبخش بسیاری از آثار ماندگارش، ازجمله «دیلمان» و «شوشتری»، شد.
صبا نقشی بنیادین در تحول موسیقی ایرانی داشت؛ انتقال موسیقی از کمانچه به ویولن، تلاش برای نتنویسی موسیقی ایرانی و پرورش شاگردانی برجسته، بخشی از میراث اوست. با این حال، غزاله صبا با تلخی از فراموش شدن خانه پدری و سرنوشت نامعلوم یادگارهای او سخن میگوید.
متن کامل گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما