به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در میانه دهه ۱۳۵۰، سیاستگذاری زبانی و هویتی به یکی از دغدغههای رسمی مدیریت شهری تهران تبدیل شده بود. روز یکشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۵۶، روزنامه اطلاعات از تصمیمی تازه خبر داد: تمام مغازهها و فروشگاههایی که نام «فرنگی» یا بیگانه دارند، موظفاند حداکثر ظرف دو ماه نام خود را به نامی ایرانی و فارسی تغییر دهند. این تصمیم از سوی اتاق اصناف تهران اتخاذ و به همه اتحادیههای صنفی ابلاغ شد.
رسول رحیمی، رئیس وقت اتاق اصناف تهران، در توضیح این طرح گفت استفاده گسترده از نامهای خارجی و نامانوس برای واحدهای صنفی، انگیزه اصلی اجرای این سیاست بوده است. به گفته او، زبان فارسی سرشار از نامهای زیبا و متناسب است و ضرورتی برای تکیه بر عناوین بیگانه وجود ندارد.
برای اجرای دقیق این طرح، کمیتهای ویژه با حضور نمایندگانی از وزارت اطلاعات و جهانگردی، فرهنگستان زبان فارسی، شهرداری تهران، اتاق اصناف و اتحادیههای صنفی تشکیل شد تا نامهای فارسی مناسب را انتخاب و در اختیار کسبه قرار دهد.
در عین حال، به صاحبان مغازهها این اختیار داده شد که خود نیز نامی فارسی به دلخواه انتخاب کنند. رحیمی تأکید کرد واحدهایی که در مهلت مقرر اقدام نکنند، با پیگرد قانونی روبهرو خواهند شد. این تصمیم را میتوان نشانهای از تلاش حکومت برای بازتعریف هویت فرهنگی در فضای شهری پیش از انقلاب دانست.
متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما