به گزارش خبرآنلاین، در سال ۱۹۴۳، وقتی نیروی هوایی آلمان (لوفتوافه) به دنبال ساخت یک هواپیمای جت جدید بود تا پاسخگوی نیازهای جنگ باشد، فرصتی طلایی برای تحقق ایدههای آنها فراهم شد. نیاز لوفتوافه ساده اما چالشبرانگیز بود، هواپیمایی که بتواند سرعت ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت را با برد ۱۰۰۰ کیلومتر و توان حمل ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب محقق کند.
ویژگیهای طراحی Ho 229
- بال پرنده خالص: Ho 229 بدون بدنهی جداگانه و دم عمودی طراحی شد. این ساختار نوآورانه باعث کاهش نیروی پسا و بهبود کارایی آیرودینامیکی میشد.
- موتورهای جت: استفاده از دو موتور جت Junkers Jumo 004 که قبلاً در جنگندهی Me 262 به کار رفته بود، به Ho 229 سرعتی فراتر از هواپیماهای پروانهای آن زمان میبخشید.
- مصالح سبک: به دلیل کمبود فلزات، قسمت زیادی از بدنهی Ho 229 از چوب و رزین ساخته شد. برخی شایعات حتی به استفاده از پوششهای جاذب رادار اشاره دارند، اگرچه شواهد قطعی برای این ادعا وجود ندارد.
- آیرودینامیک خیرهکننده: طراحی یکپارچهی بال و بدنه به Ho 229 ظاهری بسیار مدرن و آیندهنگر میداد که دههها جلوتر از زمان خود به نظر میرسید.
روند ساخت و آزمایش
پس از تایید طرح، نخستین نمونههای اولیه (Ho IX V1 و V2) ساخته شدند. نمونهی بدون موتور برای آزمایشهای گلایدر در ۱۹۴۴ به پرواز درآمد و نتایج رضایتبخشی داشت. سپس نمونهی V2 مجهز به موتور جت ساخته شد که در مارس ۱۹۴۴ پرواز کرد. در این پروازها، Ho 229 به سرعتی در حدود ۹۷۰ کیلومتر بر ساعت دست یافت.
اما پروژه با مشکلات متعددی که در زیر فهرست شدهاند، روبهرو بود.
- دیرهنگام بودن طرح: تا Ho 229 آمادهی تولید شد، جنگ تقریباً رو به پایان بود و زیرساختهای صنعتی آلمان در حال فروپاشی بود.
- حملات متفقین: کارخانههای تولید این هواپیما هدف بمبارانهای متفقین قرار گرفتند و نابود شدند.
- مشکلات فنی: هواپیما از ناپایداری در پرواز و ضعف سامانههای کنترلی رنج میبرد که در شرایط جنگی دشوار بود.
سرنوشت Ho 229 این بود که تنها چند نمونه ساخته شد و قبل از رسیدن به تولید انبوه، آلمان شکست خورد. یکی از بدنههای Ho 229 پس از جنگ به دست نیروهای آمریکایی افتاد و به آمریکا منتقل شد.
درباره این پرنده خاص در «شباهت شگفتانگیز «بی ۲» به بمبافکنی که ارتش هیتلر ساخت» بیشتر بخوانید.
۵۸۵۸
نظر شما