جام بیست و سوم نیز به مانند همیشه برای ایران در همان دور گروهی به پایان رسید؛ نه قرعه خوب و نه حتی 48 تیمی شدن رقابت ها دردی از فوتبال ایران دوا نکرد و شاگردان قلعه نویی به جای یک شانزدهم نهایی باید به خانه برگردند.
پسران مدعی امیر قلعه نویی در 3 بازی که روی کاغذ فقط یکی از آن ها باید دشوار می بود نتوانستند برد کسب کنند و شاید امروز تمام توجیهشان شرایط جنگی و میزبانی و البته حذف کره جنوبی باشد! نسل پرمدعای مثلا طلایی بازهم دستاوردی نداشت؛ نه در آسیا، نه در جام جهانی 32 تیمی و نه جام جهانی 48 تیمی!
یکی از این ملی پوشان نسل طلایی مهدی طارمی است که در جام 2026 باردیگر چیزی جز حسرت نصیب خودش و تیم ملی نشد! بازیکنی که شاید در پورتو یک ستاره تمام عیار بود اما در تیم ملی هیچ گاه آن نامی نشد که گره گشا باشد و اتفاق بزرگ را رقم بزند؛ اتفاقی بزرگ که شادی آور باشد؛ نه حسرت آور!
مردی که چند ماه پیش به دنبال افزایش تجربه بازیکنان دیگر برای پنالتی زدن بود حالا می توان ادعا کرد که گل نکردن پنالتی اش مقابل مصر باعث حذف ایران از جام جهانی شد. او بعد از مسابقه رویه سرمربی خود را پیش گرفت و به جای صحبت فنی درخصوص بازی و اشتباهاتش، دست پیش را گرفت و حتی عذرخواهی هم نکرد! بله در تمام دنیا بازیکنان بزرگ پنالتی خراب می کنند اما همان بازیکن در موقعیت های مختلف به داد تیم هم رسیده و لااقل عذرخواهی می کند!
طارمی آن تمام کننده ای که خودش و بعضی اطرافیانش تصور می کنند نیست؛ حداقل در تیم ملی در بازی بزرگ اینگونه نبود. مقابل پرتغال را که یادمان نرفته او چه فرصتی را از دست داد؛ فرصتی که بازیکنی با ادعای کیفیت فنی او باید به گل تبدیل می کرد. او در آسیا هم کاری برای تیم نکرد؛ مقابل سوریه اخراج شد؛ مقابل ژاپن سکونشین بود و جلوی قطر در نیمه نهایی یک شبح تمام عیار!
این ها بدان معنا نیست که طارمی برای تیم ملی کاری نکرده و به راحتی می توان چشم روی عملکردش بست اما او آن بت بزرگ و طلایی که خودش یا بعضی ها فکر می کنند نیست. او فقط یک بازیکن خوب است نه کمتر و نه بیشتر.
251251
نظر شما