به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۲۸ ژوئن ۱۸۳۹ [۷ تیر ۱۲۱۸]، ۵۳ نفر که بهتازگی در آفریقا اسیر شده بودند، «هاوانا»ی کوبا را با کشتی بادبانی آمیستاد به مقصد یک مزرعه نیشکر در پورتو پرینسیپه ترک کردند. سه روز بعد، سِنگبه پیه، مردی از قوم مِنده که با نام سینکه شناخته میشد، خود و دیگر افراد بردهشده را آزاد کرد و نقشه شورش را طرحریزی نمود.
بامداد ۲ ژوئیه، در میانه یک طوفان، افراد بردهشده علیه اسیرکنندگان خود قیام کردند و با استفاده از چاقوهای بُرنده نیشکر که در انبار کشتی پیدا کرده بودند، کاپیتان کشتی و یکی از خدمه را کشتند. دو نفر دیگر از خدمه یا به دریا انداخته شدند یا گریختند. خوزه روییس و پدرو مونتس، دو کوبایی که این افراد را خریده بودند، دستگیر شدند.
سینکه دستور داد که کوباییها کشتی را به سمت شرق و به سوی آفریقا هدایت کنند. در روز، روییس و مونتس چنین میکردند، اما شبها مسیر کشتی را به سمت شمال، یعنی به سوی آبهای ایالات متحده، تغییر میدادند. پس از حدود دو ماه سخت در دریا – دورهای که در آن بیش از دوازده نفر از آفریقاییها جان باختند – کشتی که بعدها «بادبانیِ سیاه» نام گرفت، برای نخستین بار توسط کشتیهای آمریکایی دیده شد.
در ۲۶ اوت [۴ شهریور ۱۲۱۸]، ناو آمریکایی USS Washington کشتی آمیستاد را در نزدیکی ساحل لانگ آیلند توقیف کرد و آن را به نیولندن، کنتیکت برد. روییس و مونتس آزاد شدند و آفریقاییها تا زمان انجام تحقیقات درباره شورش آمیستاد زندانی گردیدند. دو کوبایی خواهان بازگرداندن کارگران بردهشده «بهظاهر کوباییتبار» خود بودند، در حالی که دولت اسپانیا درخواست استرداد آفریقاییها به کوبا را برای محاکمه به جرم دزدی دریایی و قتل مطرح کرد.
در مخالفت با هر دو گروه، لغوکنندگان بردهداری در آمریکا خواستار بازگرداندن این افراد – که به طور غیرقانونی خریداری شده بودند – به آفریقا شدند.
ماجرای شورش آمیستاد توجه گستردهای را به خود جلب کرد و مخالفان بردهداری در آمریکا موفق شدند برگزاری یک دادگاه را در ایالات متحده رقم بزنند. در دادگاه منطقهای فدرال در کنتیکت، سینکه که توسط دوستان آمریکایی جدیدش انگلیسی آموخته بود، به دفاع از خود شهادت داد.
در ۱۳ ژانویه ۱۸۴۰ [۲۳ دی ۱۲۱۸]، قاضی اندرو جادسون حکم داد که این آفریقاییها به طور غیرقانونی به بردگی گرفته شدهاند، به کوبا بازگردانده نخواهند شد تا به جرم دزدی دریایی و قتل محاکمه شوند و باید شرایط بازگشت آزادانه آنها به آفریقا فراهم گردد. مقامات اسپانیایی و مارتین ون بیورن، رئیسجمهور ایالات متحده، به این حکم اعتراض (فرجامخواهی) کردند، اما یک دادگاه منطقهای فدرال دیگر نیز رأی جادسون را تأیید کرد. رئیسجمهور ون بیورن در مخالفت با جناح لغوکننده بردهداری در کنگره، بار دیگر نسبت به این تصمیم فرجامخواهی کرد.
در ۲۲ فوریه ۱۸۴۱ [۳ اسفند ۱۲۱۹]، دیوان عالی ایالات متحده رسیدگی به پرونده آمیستاد را آغاز کرد. جان کوئینسی آدامز، نماینده ایالت ماساچوست در کنگره، که از سال ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ ششمین رئیسجمهور ایالات متحده بود، به تیم دفاع از آفریقاییها پیوست. آدامز در کنگره از مخالفان سخنور و برجسته بردهداری بود و در برابر عالیترین دادگاه کشور، استدلالی منسجم برای آزادی سینکه و ۳۴ بازمانده دیگر آمیستاد ارائه کرد.
در ۹ مارس ۱۸۴۱ [۱۸ اسفند ۱۲۱۹]، دیوان عالی با تنها یک رأی مخالف حکم داد که این آفریقاییها به طور غیرقانونی به بردگی گرفته شده بودند و بنابراین، با مبارزه برای آزادی خود، از یک حق طبیعی استفاده کردهاند. در ماه نوامبر همان سال، آفریقاییهای آمیستاد با کمک مالی متحدان لغوکننده بردهداری، آمریکا را با کشتی «جنتلمن» ترک کردند و راهی سفری به سوی غرب آفریقا شدند. برخی از آنان به تأسیس یک هیأت/مأموریت مسیحی در سیرالئون کمک کردند، اما بیشترشان، مانند سینکه، به زادگاههای خود در مناطق داخلی آفریقا بازگشتند.
یکی از بازماندگان که هنگام انتقال به آمیستاد کودک بود، سرانجام دوباره به ایالات متحده بازگشت. نام اصلی او مارگرو بود. او در اواخر دهه ۱۸۴۰ در کالج اوبرلین در ایالت اوهایو، که پذیرای زنان و مردان و دانشجویان از نژادهای مختلف بود، تحصیل کرد و سپس با نام سارا مارگرو کینسون، بهعنوان مبلغ مسیحی انجیلی، به سیرالئون بازگشت.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما